رسم به والله تو ماها ، ناز یتیم رو میخرن
پ ن : اما بگم ز شامی ها؟!! ...
ثمّ کُلِی من کلّ الثَمَرات فَاسلُکِی سُبُلَ رَبّک ذُلُلا یَخرُجُ من بُطونِها شَرابٌ مختلفٌ الوانُهُ
فیه شِفاء للنّاس انّ فی ذلک لآیة لِقومٍ یَـتَفکّرون
نحل آیه شصت و نهم
تفسیر آیه:
شهادت شهد شیرین ثمره ی همه خوبی هاییست که در راه خدا با خشوع و اخلاص
حاصل شده و در آن اذن شفاعت از مردم باشد برای شهید و این آیه ایست برای دیوانه ها
... و هیچ چاره ای برای بیچارگان بهتر از شهادت نیست*.
پ ن:
ـ تفسیر این آیه را از احلی من العسل قاسم یاد گرفته ام .
ـ قیل : احلی من العسل یعنی بیشتر از عسل کش آمدن!
*قال رسول الله ص : «لم یستشف المریض بمثل شربة العسل»
«هیچ مریضی، به مانند نوشیدن عسل شفاء پیدا نمیكند.»
گفتم: زمانه مرا به تاخیر انداخته !
گفت: بسیار بگو یا لیتنی کنت معک
... و او رفت و حالا من فهمیدم ،
لیت حرف تمنی برای مستحیل است.
سید مرتضی! حالا که رفته ای میگویم:
ـ وقتی من از پس یک امر محال برآیم
دیگر باریکی و کلفتی گردن مهم نیست!
ـ وقتی من حسین را ببینم دیگر فرقی
نمیکند بر سر سر عهد بسته باشم یا نه!
پ ن :
ـ آقا سید مرتضی! این محال را حل کن
دستی برآر و منِ قبرستان نشین عادات
سخیف را بر کرانه ازلی و ابدی وجود نشان
میدونم حاجی الآن نشستی تو لندکروز داغونت .
حاج قاسم کنار دستت جلو و دومادت و پسرات
هم صحیح و سالم و شنگول عقب ماشین نشستن
ولی چرخ ماشینت دیگه رو خاک داغ شلمچه
نیست رو بال ملائکه خداست .
میدونم حاجی تو بهشت که از تویوتات پیاده بشی
و تکیه بدی به سیمینوف رنگ و رو رفته ات
که همه بهشت زیر سایه سلاحت است ، تا نعره
بکشی ماشاالله ، خیل حوری ها و غلمان ها
جوابتو میدن: حزب الله
میدونم حاجی لباس پلنگی حریر تنت نکرده
بودی که کردند، اما دیگر نمیخواهد آن پیشانی
بند سبز را ببندی حالا دیگر بنشین و نفسی چاق کن
و نگاهی به عرش بینداز که بر پیشانی اش نوشته
شده: بسیج لشکر مخلص خداست !
میدونم حاجی بخشی اونجا دیگه ماکت سه راه شهادت
نمیخواهد، اونجا چادر خاکی مادر یاد کربلای 5 است!
پ ن :
قال رسول الله ص :الجنة تحت ظلال السیوف.
جامع الاخبار صفحه ۹۷
از عشق ما به هر سو در شهر گفتگویی است
ما عاشق تو هستیم، این گفت و گو ندارد
گر آرزوی وصلت ، پیرم کند، مکن عیب
عیب است از جوانی، کاین آرزو ندارد
پ ن:
خوب نمی شد صفحه اول کوی او
بدون عکس آقام می بود!
اول:
به نظر من، عمار هنوز هم ناشناخته است. عمار ياسر را خود ماها
هم درست نمىشناسيم. عمار ياسر، يك حجت قاطعهى الهى است.
من در زندگى امير المؤمنين (عليه الصّلاة و السّلام) كه نگاه كردم، ديدم
هيچكس مثل عمار ياسر نيست؛ يعنى از صحابهى رسول اللّه، هيچكس نقش
عمار ياسر را در طول اين مدت نداشت. آنان زنده نماندند، ولى ايشان حيات بابركتش
ادامه پيدا كرد. هر وقت براى امير المؤمنين يك مشكل ذهنى در مورد اصحاب پيش آمد
يعنى در يكگوشه شبههيى پيدا شد زبان اين مرد، مثل سيف قاطع جلو رفت و قضيه را حل كرد.
در اول خلافت حضرت همينطور، در قضاياى جمل و صفين هم همينطور،
تا در صفين به شهادت رسيد.
دوم:
بايد مثل عمار هوشيار بود و فهميد كه وظيفه چيست. نمىشود گفت به
من ربطى ندارد. امروز هر روحانى و هر عمامهبهسر، به مقتضاى تلبس
به اين لباس، موظف است از حكومت اسلام و حاكميت قرآن دفاع كند؛
هركس هرطور مىتواند. يكى شمشير به دست مىگيرد و به جبهه
مىرود؛ يكى زبان گويايى دارد، به منبر مىرود...
امام سید علی
پ ن:
ـ همچو امروزی ۹ صفر ۳۷ ق شهادت عمار سلام الله علیه
و همچو دیروزی ۳۶ ق وفات جناب سلمان سلام الله علیه
ـ عکس هم برای درک بهتر شخصیت جناب عمار است
بخند حضرت آقا که یاسرت باشم
بهشت هم بتوانم مجاورت باشم
من از تبار ارادت ز کوی سلمانم
هزار مرتبه شکر خدا مسلمانم
به خال حضرت معشوق خود گرفتارم
من از قبیله ی مجنون ز ایل عمارم
من یادم نمیاد ، مادرم برام تعریف میکنن اینا رو که
دارم میگم. من اونموقع سه - چهار سالم بود و شب ها
کابوس عجوزه ی ساحره ای رو می دیدم که سگی هار داشت.
روزها از ترس حاضر نمی شدم لحظه ای تنها بمانم. مادرم میگن:
یه شب که از خواب بلند شدی خیلی خوشحال بودی ، گفتی:
"مامان دیگه نمی ترسم ! دایی اومد و اون دوتا رو کشت و من رو
برد توی یه باغ قشنگ بعدش هم گفت: دیگه نترسی دایی جون!"
دیگه از اون موقع نمی ترسیدی.
پ ن : دایی ! دیگه وقتش شده بیای من رو
نجات بدی از دست این عجوزه ی باکره
پ ن : شهید موحد . شهادت: کربلای ۴
۵ روز پیش سالروز شهادتش بود میگم
برای همه ی ما فاتحه بخونه !
پیرمرد در را باز کرد ، سرفه امانش نمی داد درست حال و احوال کند .
بخاطر شیمیایی بودنش نباید پله ها را بالا و پایین می کرد .
بالا که رسیدیم و نشستیم ، برادر شهید قرص های بابا را آورد .
تا فیلمبردار دوربین را جفت و جور می کرد ، پدر امیر حسام
نفسش جا آمد و چند خاطره مگو از شهید برایمان گفت و
بعد دست نوشته های شهید را نشان داد که همه شان با
بسم رب الشهدا شروع می شد و آخرین آنها که نوشته بود:
"حاضرین در جلسه : خدا ، امام زمان عج ، من"
پدرش می گفت: بعد از روضه آمد پیش من و گفت:
بابا دعا کن مثل علی اکبر شهید شوم.
گفتم: بابا جان من که نمی توانم دعا کنم تو بمیری!
گفت: تو خودت می دانی من چه می گویم تو دوران
جنگ را دوران انقلاب را دیدی بابا!
امیر حسین با خنده پرید وسط حرف بابا که:
حسام همیشه به من می گفت: داداشمی! من خونی می رم .
من هم به شوخی می گفتم: من با چسب زخم درستت می کنم !
پ ن : پریروز تولد آقا حسام بود و شنبه شهادتش است ،
اصلا حال مادرش خوب نبود ، همین !
حلوای احلی من العسلش
رو بخورم الفاتحة مع الصلوات